Achtergrond

Pa, Pa, Pa, Pa, Paaspop

O jee… Al heel, heel, heel erg lang niks geblogd. Zelfs zo’n tijd dat mijn zoekbalk de naam van dit blog niet meer weet. Shame on me, inderdaad. Dus nu een beginnetje om de schade in te halen. Er zijn leuke dingen gebeurd, gave feestjes geweest en voor de komende week is er genoeg te schrijven. Te beginnen bij Paaspop!

Het was koud, zoals het hoort op een Nederlands festival. Er was bier (drie keer hoera). En er waren modder en veren in de Barnyard area. Pardon, The Desperados Warehouse.
Dit was de zaterdag, met DJ’s KolschJoris VoornGanz, Guerilla SpeakerzGorgon City en Dem Slackers, hardere stijlen komen voorbij bij Andy C en Modeselektor. Voor Reggae en Jungle: Boomshakalak en Congo Natty, Nederhop bij Typhoon. De kei- en keiharde John CoffeySick Of It AllTherapy? en zZz zorgen voor een mooie afwisseling. Nog meer gezelligheid is er met de vrolijke rock van The Miseries en brassband Gallowstreet en natuurlijk alle andere gekke, leuke gezellige mensen die ik vergeten ben. Maar ja, sommige hebben ook geen aankondiging nodig. Dus kijk lekker mee en haal die herinneringen op!

Advertisements

Popcolumn II

peterpan

Onder andere na het maken van een item over het beleid qua live muziek in Den Bosch ontstond bij mij een soort dubio. Enerzijds had meneer Yildiz van de gemeente een punt: er worden veel vergunningen en ontheffing uitgedeeld voor muziek, het moet je alleen aanspreken, er is voor iedereen wat. Aan de andere kant wordt er zoveel geklaagd door allerlei groepen mensen, er zou te weinig te doen zijn en er worden te weinig uitzonderingen gemaakt. “Er kan hier niks”, is een veelgehoorde kreet.

Wie heeft er nu gelijk? Dit lijkt geen moeilijke vraag. In Den Bosch zijn de tweede helft van oktober volgens het VVV negen ‘muzikale’ optredens, waaronder een festival dat twee dagen duurt en dus twee keer genoemd wordt. Hoewel niet alles op de site staat (of dit nou goed of slecht is…). Even ter vergelijking, in Nijmegen zijn er 38 optredens, in Groningen 24 en in Amsterdam te veel om te tellen. Maar ach, we doen het in elk geval beter dan Middelburg, wij hebben een normale VVV pagina.

Hoewel er in Nijmegen en Groningen meer mensen wonen (resp. 20.000 en 40.000 meer in 2011) valt het me toch wat tegen. Op een avond kan ik doorgaans niet de stad in en de kroeg inlopen waar een bandje speelt. Of een vrouw met een gitaar een liedje zingt. Dat is best een gemis. Maar waarom gaat er nooit eens iemand zitten en begint hij gewoon met spelen? Het kan dan wel niet met een flinke versterker, maar dat wil niet zeggen dat er niks kan.

Een van mijn eerste concerten was in Den Bosch, ik was een jaar of 16 en Peter Pan Speedrock kwam naar de W2. De naam doet vermoeden dat het of een hysterische rockband was die vrijwel alleen mannelijke bezoekers trekt, of een soort verknipte Disney-on-Drugs happening. De waarheid ligt altijd in het midden, toch? Hoe dan ook, het zou ontzettend jammer zijn als er straks minder concerten zijn, minder cultuur, minder plezier. Hoe zou het gaan in het Haagse, als er bezuinigd moet worden? Q: ‘Willen we meer of minder cultuur?’ A: ‘Minder, minder, minder!’

(foto: http://peterpanspeedrock.nl)

“De Bossche scene heeft heel erg een eigen mening”

P79

In de donkere krochten van het VVV wordt ieder weekend wat af gefeest. Eigenaar Ruud Bruins gooit zijn tent speciaal open voor dit interview. Gelukkig behoeft P79 verder geen inleidende woorden, het enige wat nog van belang is, is de agenda.

“De teksten trekken mensen aan in live muziek, het kan confronterend zijn, of vreselijk mooi. Het kan muzikaal iets met je emotie doen. Er is geen betere psycholoog dan muziek, denk ik dan. Zo lang mogelijk en zo veel mogelijk. Met een dj is dat hetzelfde, een goede kan een bepaalde opbouw, een spanningsboog in zijn set creëren. Als hij dan ook nog laat zien dat hij technisch heel goed is, dan is het helemaal af. Iedereen die denkt dat het alleen maar knopjes draaien is, moet het zelf maar eens proberen. Het is soms een beetje een ondergeschoven kindje wat veel meer aandacht verdient.”

Over het sluiten van de Rode PimpernelSONY DSC
“De uitbater van de Pimpernel heeft gekozen om de optredens gratis te doen, dat heeft hem ook geen windeieren gelegd. Wij moesten in de programmering gaan schiften omdat we een entreeprijs vragen. Lange tijd hebben we summier geprogrammeerd, er was veel concurrentie. Nu is het afwachten, we hebben weer meer optredens gehad. Tributebands doen het goed, singer-songwriters minder. Het kan heel mooi zijn, maar voor veel mensen is het zondagmiddag-bandje-kijken toch onlosmakelijk verbonden met het glaasje bier. Dan werkt het een toch een stuk beter dan het ander. Het is een beetje aftasten wat men wil.”

Band met de regio
“De zaterdagavond is echt voor regionale bandjes, dan mag het 5 kilometer buiten Den Bosch liggen. Ik wil mensen best een podium bieden, maar muziek is een hobby. Hobby’s kosten per definitie geld, maar als ik thuis kom en zeg: ‘Ik had gister weer een leuke avond, die heeft me 500 euro gekost’, dan zijn ze niet blij. Dus worden bands met een aanhang wel vaker geboekt, ja. Ik wil muziek die ik zelf leuk vind, en die de veertiger aanspreekt, op de zondagmiddag is dat het publiek wat hier komt.”

Goed, beter, best
“Een breed publiek moet hier aan zijn trekken komen, zo lang het maar een beetje alternatief is. Di-rect heeft hier gestaan, Kensington, Racoon, Krezip en Beef. Di-rect is een bevriend bandje geworden, die kwamen hier toen ze een jaar of 16 waren. Maar om nou een favoriet te kiezen, dat gaat eigenlijk niet. Er zijn zoveel goede bandjes die binnenkomen, inpluggen en gewoon een retestrakke set spelen. Tributebandjes hetzelfde verhaal. Ik doe anderen echt te kort als ik een favoriet kies. De Dave Matthews Band (DMB) zou ik heel graag hier nog een keer neerzetten, maar dat kan ik nooit betalen. In de toekomst gaan de Kevin Costners het wel maken, die zijn al groot, maar kunnen nog veel groter. Ga het album luisteren en je bent verkocht.”

Den Bosch in de toekomst?
“Het is in de stad hier een beetje not done om zowel dj’s te hebben, als rockbandjes te laten spelen. Hoewel de W2 nu ook wat meer die kant op gaat, nu ze een danceprogrammeur hebben aangesteld. De Bossche scene heeft heel erg een eigen mening, je kunt iets neerzetten wat ontzettend gaaf is, en er komen vijf mensen op af. Er zijn er dan bij die klagen: ‘er is niks voor ons’. Dat klopt niet helemaal toch? Er moet geïnvesteerd worden aan de onderkant. Als er weinig oefenruimtes en podia zijn, zal er nooit een scene ontstaan. Popcursussen, het Popcollectief, oefenruimtes en mensen die geïnteresseerd worden in muziek, dat mist Den Bosch echt. Bezuinigingen hebben daar ook flink aan meegewerkt. Een bandje mag ook hier aankloppen, van mij mogen ze komen spelen. Laat ze zich maar melden, dan krijgen ze een biertje, en daarna op dat podium, ga maar herrie maken!”

(foto: http://www.p79.nl, 3voor12)

“Op een gegeven moment ga je mensen uit het publiek herkennen”

Vrijdag 24 en zaterdag 25 oktober was het B*There festival op de Parade in Den Bosch. En waarom? De organisatoren vinden dat ‘Den Bosch wel wat meer mag bruisen,’ zo zeggen ze op hun site. Het festival richt zich op jongeren en wordt dit jaar voor de negende keer gehouden.

Het is duidelijk te zien dat meerdere culturele instellingen meegewerkt hebben aan de aankleding van het feest. Er zijn hoge stellages, de ‘lichtcontrole’ en grote schilderingen om het terrein vorm te geven. De grote containers waar van alles te zien en te doen is, komen op verschillende plekken terug. In sommige hangen beeldschermen, op andere is met graffiti een piece gespoten. Alles bij elkaar zorgt voor een aankleding die ik verrassend vond en niet op veel andere plekken tegen ben gekomen.

IMG_1849

Ik spreek Dirk Voets van Straight from the Fridge, een Bossche funk- en soulband. In 2008 speelde hij al saxofoon bij de band en nu ragt hij daar op een basgitaar. Op zondagavond vertelt hij in de Cordes over het festival, publiek en optreden.

“Je zou wel kunnen zeggen dat we iets hebben met B*There. Via hen hebben we de kans gehad om een clip op te nemen, die staat op youtube en werd de festival tune. We hebben hier meerdere malen gespeeld, volgens mij was onze allereerste EP release ook op B*There. In het optreden vrijdag hadden we van tevoren al heel veel zin, op het podium was denk ik goed te zien dat we echt plezier maakten. De energie was er zeker. Het publiek was aan het begin een beetje afwachtend, maar daarna stonden ze lekker te dansen. De meeste bandleden spelen het liefst ‚Let it go’. Niet eens perse dat dat de favoriet is, maar er gebeurt iets in de band, het rockt gewoon. De aankleding van het festival was leuk, kleurrijk, veel te zien. Ik ben langs heel veel bandjes geweest, de Koppensnellers waren tof, hun concept ook. Voor ons is het toch een beetje een thuiswedstrijd, om in Den Bosch te spelen, op een gegeven moment ga je ook mensen uit het publiek herkennen die vaker komen. Sowieso blijft optreden leuk, soms spannend: de reacties uit het publiek, het samenzijn en vooral het muziek maken met elkaar.”

Popcolumn

56394129_f2f1eb0556_o

Popcultuur betekent al lang niet meer hetzelfde als vroeger. Ooit was het een substroming die zich afzette tegen de heersende normen en waarden van die tijd. Met name de muziek was belangrijk, zoals dat nu ook in vrijwel iedere subcultuur is. Het is bijna twee maanden geleden dat dit blog langzaam vorm kreeg; eerst in het hoofd van iemand anders, denk ik. Iemand of iets heeft mij geïnspireerd. Daar gaat het allemaal om: inspiratie. Opnieuw geldt dit ook voor muziek. Door naar een nummer te luisteren kom ik op ideeën, soms sluit een tekst precies aan bij een gedachte of heeft een lied een bepaalde sfeer die zorgt voor het gevoel waar ik naar zoek. Relaxed, rauw, druk en ook weleens mooi.

Muziek is nog steeds communicatie, het overbrengen van alles wat iemand wil zeggen. Er zijn niet eens altijd woorden voor nodig. Zo vertellen veel mensen mij ook als ik ze interview. Bijvoorbeeld bij een film, de muziek is dan een onmisbare extra. Net zoiets als de uitroeptekens in de Donald Duck. Kan eigenlijk wel zonder, maar het haalt het bij lange na niet.

Den Bosch is mijn geboortestad, maar ik ben geen rasechte Bosschenaar die minstens een keer per week aan de Bossche bollen zit. Of het nou met of zonder bestek is. Ik weet niet hoe hoog de Sint Jan is, of hoe breed, of hoe oud. En ik heb een hekel aan Carnaval omdat iedereen schijnt te denken dat het de bedoeling is om zo veel mogelijk bier over een ander heen te gooien. Puur zonde. Maar nu klink ik ondankbaar, ik ben blij met het uitgaansleven (dat vroeger ongetwijfeld beter was). Proeven van steeds weer andere muziekstijlen, sommige waren meteen goed, andere duurden even om te leren waarderen.

Door andere contacten, andere vrienden, andere cafés en andere levensstijlen leerde ik andere muziek kennen. Ook hier kwam veel nieuwe inspiratie kijken. Het leven en muziek; beide even veranderlijk. Het een volgt het ander op, met verandering komen andere mogelijkheden en de kans om iets nieuws te beleven. De tijd zal het leren.

(foto: https://www.flickr.com/photos/idiolector/)

“Het beleid doodt de creativiteit”

Vrijdag 3 oktober is heel Den Bosch in touw geweest voor de Popronde. Om al de muzikanten die dag een podium te geven zijn veel vergunningen en ontheffingen vereist. In dit geval gaat het om een groot evenement maar bij andere optredens hebben organisatoren en horecaondernemers net zo goed met deze regels te maken. Zo ook Roel van Dongen, hij organiseert een jamsessie bij café Lohengrin.

Geïnteresseerden kunnen zelf ook live optredens organiseren en mogen hiervoor subsidie aanvragen. Bij de gemeente kunnen ze terecht voor meer informatie, vergunningen en Bewoners Initiatief Gelden om het evenement mee te financieren.

(foto: Ton Nolles)